Persoonlijk

De laatste wens van onze lieve dochter en grote zus: Rachel Celine Wezenberg

28-11-2017

Vandaag is het dan zover. Dé dag. Het begin van het einde. Na 5 jaar vechten hakte ik vandaag de knoop door en stelde ik de vraag van het leven aan de huisarts. Of eigenlijk: de vraag om het leven te laten stoppen. De huisarts pakte het gelukkig goed op. Daarna moest ik nog met mijn ouders in contact. Hoe moeilijk ook, het was een goed gesprek waarin we eindelijk open naar elkaar zijn geweest. Het begin is er. Nu de rest nog. Het wordt een lang traject, maar hopelijk met een ‘goede’ afloop. Ik ben er aantoe. Het geeft rust. Het is goed zo.

 

29-11-2017

The day after. Het hoge woord is eruit, een last viel van mijn schouders en ik had verwacht wel íets beter te kunnen slapen. Ik sliep onwijs slecht. Dat was wel even een tegenvaller. Wel heb ik vannacht alle tijd gehad om na te kunnen denken. Over mijn beslissing, over mijn verdere aanpak en over hoe, of en met wie ik mijn beslissing ga/wil delen. Eenmaal op stage besloot ik om het sowieso al met mijn stagebegeleider te delen. Ik wil de beslissing delen met mensen die ik dagelijks zie en die dicht bij mij staan. Het was een lastig, maar goed gesprek. Van de mensen om me heen die het weten krijg ik te horen dat ze het een moedig besluit vinden. Ik vind het niet meer dan logisch. Lijden is voor niemand weggelegd en ik heb (mijns inziens) al lang genoeg geleden.

 

Vandaag had ik voor het eerst in 1,5 jaar weer een gesprek met de POH-GGZ. Dit omdat ik gisteren geen gehoor kreeg bij de GGZ en daar wel behoefte aan had. Uiteindelijk kon ik dus bij de POH terecht en sprak ik ook de huisarts nog even. We hadden het over het feit dat de psychiater nog behandelingsmogelijkheden ziet. Ofja: waarschijnlijk. Ze denkt dat het wel beter kan worden. Maar, zei de huisarts: als het niet beter werd, dan stond hij aan mijn kant. Wat was dat ontzettend fijn om te horen. Ik voel me begrepen, gehoord en erkend in mijn vraag. Wat is dat lang geleden.

 

30-11-2017

Vandaag was een gekke dag. Ik was vrij van stage en had dus al weekend. Ik begon de dag met het drinken van veel koffie en thee en later op de dag ging ik met mama naar Dronten. Daar had ik voor het eerst een moment. Bij alles begon ik te denken: ‘Wanneer zou het de laatste keer zijn dat ik hier loop?’ ‘Wil ik dit wel kopen?’ ‘Moet ik nog wel in mezelf investeren nu ik weet dat ik straks weg ben?’. Ik wilde zelfs de kerstcadeaus terugsturen. Wat heb je nou aan een deel van de uitzet als je nooit het huis uit gaat? Maar goed. Ik hield het. Vanavond nog een goed, maar moeilijk gesprek gehad met papa en mama om het gesprek van morgen met de psychiater voor te bereiden. Concrete plannen gemaakt. Max. 1 jaar van nu. Langer gaat het niet duren. Geeft hoop. Snap het kaartje op mijn muur nu pas. ‘Loslaten is een houvast’. En zo is het.

 

1-12-2017

Vandaag was het gesprek met de psychiater. Een onwijs moeilijk gesprek dat helemaal verkeerd uitpakte naar mijn mening. Alvorens het gesprek had ik een gesprek met mijn spv’er. Bij hem had ik het idee begrepen te worden. Bij de psychiater had ik het idee dat ze totaal niet luisterde. Ze begreep tevens niet dat mijn ouders achter deze beslissing konden staan. Zij zou alles uit de kast halen voor haar kinderen. Alsof mijn ouders dat niet deden… Om een lang verhaal kort te maken: ze wilde me niet steunen. Ze zag nog behandelingsmogelijkheden, maar kon niet concreet zeggen hoe lang het duurt of wat de behandeling inhoudt. Het zou waarschijnlijk iets worden van gesprekken, misschien groepstherapie of… Al met al niet veel duidelijkheid. Zelf heb ik het besluit genomen dit weekend alles te willen uitzoeken voor mijn uitvaart. De proefdruk van de kaart is besteld en komt als het goed is morgen binnen. Voor de rest wil ik alles helder hebben voor het gesprek met de huisarts maandag. Als hij toch ineens niet meer achter me staat moet ik een ‘plan b’ uitvoeren. Daar wil ik dan wel alles voor geregeld hebben. Lastig. Vooral zwaar? Dat je blijkbaar niet gesteund wordt als je waardig wil sterven. Als je er niet meer voor kunt gaan. Dat je het zelf maar moet uitvoeren. Mensonterend vind ik het. Maar goed, wat doe je eraan?

 

2-12-2017

Vandaag was het de dag dat dat we gingen gourmetten. Alvast voor Sinterklaas. Toen ik ‘s ochtends wakker werd zag ik dat het ‘s nachts gevroren had. Nachtvorst. De eerste keer dit jaar. Wat zag de tuin er prachtig uit en wat heb ik daarvan genoten. Hoewel ik eigenlijk nog heel veel te regelen had voor de uitvaart besloot ik toch om nog even mee naar Dronten te gaan met papa en mama. Dat deed me goed. Eenmaal thuis maakte ik een pakketje klaar en deed ik dat pakketje nog op de post. Daarna stortte ik helemaal in. Mentaal. Ik was zó moe dat ik ‘s middags twee uur sliep. Dat is lang geleden. Toen we gingen gourmetten was het nog moeilijker. In mijn hoofd ben ik zo bezig met dingen regelen voor maandag (als het misschien de laatste dag is) dat ik gewoon niet kan genieten van alle mooie dingen die op dit moment nog gebeuren.

 

De proefdruk van de kaart is trouwens niet binnengekomen. Die komt waarschijnlijk op z’n vroegst dinsdag. Dat is lastig, want stel dat ik maandag toch het besluit neem dat het per direct niet meer verder hoeft, dan heb ik de kaart zelf niet gezien. Ik houd me vast aan het idee dat mijn ouders de knoop zelf kunnen doorhakken. De kaart is klaar. Hij hoeft alleen nog maar te worden aangepast naar de goede datum en het goede adres. (Oh, en de achternaam!!)

 

Waar ik op dit moment het meest verdrietig om ben? Dat het waarschijnlijk tóch, ondanks het feit dat mijn laatste wens anders is, suïcide zal worden. Daar kan ik me eigenlijk nog niet bij neerleggen. Maar zo verder… nee. Ik kan niet meer. Ik ben op.

 

3-12-2017

Vandaag stond voor mij in het teken van afscheid nemen. Van de afscheidsbrief schrijven, de laatste wil vastleggen en definitief de muziek uitkiezen. Het was ontzettend zwaar en de gedachte dat ik er na morgen niet meer ben is nog zwaarder. Morgenochtend heb ik eerst nog het gesprek met de huisarts en als dat niet goed uitpakt… dan is het tijd om de regie terug te nemen. Of ik er tegenop zie? Onwijs. Maar to be honest: ik zie ook tegen een langer traject op. Dus misschien is dit toch de beste optie. Het is goed zo.

 

4-12-2017

Gesprek met huisarts gehad. Nu wachten op de bus. Twijfel zo of ik niet onderweg moet uitstappen om de regie zelf terug te nemen. Dit wordt een gebed zonder end.

Op het station. In de kou. Wachten op de trein. Het is goed zo.

 

Please, vergeef het me.

Rachel Celine.

 

Noot van de ouders van Rachel Celine:

Zoals jullie weten is Celine niet meer onder ons. Afgelopen maandag, 4 december 2017 is zij overgestapt naar “plan B” zoals zij het noemde. In haar afscheidsbrief heeft zij aangegeven waarom zij deze keuze heeft gemaakt. Wij, als ouders en zusje van Celine hebben hier enorm veel verdriet over maar begrijpen waarom ze dit heeft gedaan. Eigenlijk heeft ze dit ook open en eerlijk tegen ons verteld dat als het reguliere plan niet zou werken zij hierdoor gedwongen werd.

Verlicht dat de pijn en het verdriet wat wij hebben? Nee absoluut niet maar het geeft ons wel handvatten om dit op een juiste manier te verwerken. Bij het ophalen van Celine vanuit het ziekenhuis in Zwolle hebben wij als ouders Celine de laatste eer bewezen om haar over te hevelen naar de kist en haar daar ten ruste gelegd in de kleren die zij had gekocht voor kerst en met een aantal spullen die voor haar dierbaar waren. Hierbij was, wat ons bij bleef de stad Maastricht.

Op maandag  11 december zullen wij in besloten kring afscheid nemen van Celine.

 

Lieve Celine,

Je zult voor altijd bij ons zijn en zullen nooit vergeten hoeveel vreugde en plezier jij ons gaf in jouw leven. Wij wisten dat de pijn die hij voelde ondragelijk was en respecteren het besluit om hier op jouw manier vanaf te komen. Het doet ons heel veel verdriet dat het op deze manier moest en niet op de manier zoals jij had gehoopt. We begrijpen je beslissing. Wij hopen dat je de rust die je zocht nu hebt gevonden.

Lieve Celine,

Rust zacht !!!!!!!!!!

 

Papa, mama en je zusje

29 gedachten over “De laatste wens van onze lieve dochter en grote zus: Rachel Celine Wezenberg

  1. Lieve ouders en zusje van Celine, wat bijzonder dat jullie dit met ons delen. Celine vertelde me vorige week over jullie gesprek en dat jullie haar steunden. Ik vond dat zo mooi om te horen. Dat zegt alles over de liefde die er was, mooier kan niet. En dit zegt alles over jullie en maakt jullie tot prachtige mensen. We gaan Celine allemaal missen. En ze heeft die rust waar ze zo naar verlangde. Enorm veel sterkte 💖.
    Liefs Miron (miertje)

    Liked by 3 people

  2. Alleen maar liefde…
    Dat is wat ik voel ik wanneer ik lees wat jullie over Celine schrijven. Ik voel hoeveel jullie om haar geven. Hoe gesteund ze zich voelde. Dat vind ik zo mooi.
    Alleen maar liefde…

    Wat zullen we Celine missen.

    Heel erg veel sterkte. Veel hartjes voor jullie allemaal. ❤️❤️❤️

    Liefs,
    Kim

    Liked by 2 people

  3. Ach, arme lieve meid en familie…Ik kende Celine niet maar las over haar overlijden op Twitter. Wat een uitzichtloze situatie, wat een lijden, wat een intens verdriet.

    Als ouder wil je dat je kind gelukkig is en soms moet je loslaten uit liefde. Maar dat maakt haar beslissing niet minder zwaar en de tijd die komen gaat niet minder verdrietig.

    Heel veel sterkte, liefde en kracht gewenst. Ik heb diep respect voor jullie.

    Like

  4. Lieve ouders en zusje van Celine,

    Wat heb ik een enorm diep respect voor jullie. De openheid die Celine had over haar psychische problemen zetten jullie voort in de openheid die jullie gisteren en vandaag aan ons laten zien. Dat vind ik echt enorm knap!

    Dat het zover gekomen is voor haar en voor jullie vind ik verschrikkelijk, wat was het een enorm lieve meid.

    Heel veel sterkte en liefs,

    Kimberly

    Liked by 1 persoon

  5. Lieve ouders en zusje, wat mooi en bijzonder dat jullie dit delen.
    Het blijft bizar dat we maandag nog contact hadden over koetjes en kalfjes… Dat we vrijdag hier nog over spraken… het gemis zal niet niet minder worden, maar ik gun haar de rust.
    Alles lijkt rond, het gemis moeten we een plek geven. Ik wens jullie heel veel kracht, sterkte en wijsheid toe.

    Liked by 2 people

  6. De afgelopen twee maanden ben ik actief bezig geweest om geld in te zamelen voor de documentaire ’t Is Goed Zo. Een documentaire over Eelco, die dezelfde weg heeft bewandeld die Celine wilde gaan bewandelen, maar haar niet gegund was. Wat haar ik haar het vertrek via de voordeur gegund. Het mocht niet zo zijn. Ik wens jullie, ouders en zusje, heel veel sterkte met dit verlies.

    En lieve Celine, er is niets om te vergeven. We houden van je. ❤

    Like

  7. Ik heb er geen woorden voor.. We gaan je verschrikkelijk missen lieve Celine. Je was een mooi en bijzonder persoon! ❤ Je hebt gevochten tot op het laatste moment. Je blijft een plekje houden in mijn hart!

    Heel veel sterkte gewenst aan haar familie en vrienden!

    Like

  8. Met tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel gelezen. Lieve Celine, ik kende je niet, maar ik wil je graag zeggen hoeveel respect ik voor je heb en hoe hard ik hoop dat je de rust vindt die je al zo lang zocht. Heel veel sterkte voor je ouders, zusje en andere nabestaanden! Ik wens hen alle kracht toe in deze zware tijd!

    Like

  9. Geen woorden… en wellicht is dat op dit moment de meest integere reactie die ik kan geven. Alles wat ik wil schrijven aan sterkte wensen en medeleven doet te kort aan wat het is. Dat het goed is, daar geloof ik ook in. Het zal niet voor niets zijn. Nu is ze alles.

    Wat een gemis, heel heel veel sterkte gewenst voor familie en naasten.

    Like

  10. Wat heb jij moeten strijden meisje, hoe oneerlijk dat je die keuze moest maken, een die niet perse je voorkeur gaf, maar wat moet je het moeilijk hebben gehad maandag. Lieve Celine ondanks ik je niet zo goed kende, hoop ik dat jij je rust hebt mogen vinden.

    lieve ouders en zusje ontzettend veel sterkte met dit verlies. Celine zal in mijn hart altijd een plekje hebben.

    Like

  11. Lieve familie en vrienden van Celine, wat een verdrietig bericht. In maart heb ik Celine geinterviewd voor CosmoGIRL en ik heb niet vaak dat ik iemand interview, die zo intelligent en met zoveel zelfreflectie over haarzelf en haar ziekte kan praten. Onwijs krachtig dat ze met haar verhaal haar ziekte uit de taboesfeer wilde halen. Heel veel kracht en sterkte toegewenst voor nu en later. Liefs,

    Like

  12. sprakeloos en een hele dikke brok in mijn keel.
    Celine, we hadden pas kort contact via onze blogs en instagram. Je kwam over als een mooi oprecht lief mens. Je plaatste zulke lieve reacties. Maar merkte/las ook als snel dat het niet helemaal goed met je ging.
    Je hebt je rust nu gevonden. zal je lieve berichtjes missen.

    Like

  13. Al een aantal keer heb ik dit blogje gelezen en ik weet nog steeds niet goed wat te zeggen. Ik vind het zo dapper van Celine dat ze dit zo weloverwogen heeft aangepakt. Dapper ook van jullie al familie dat jullie begrip hebben voor haar beslissing. Ik hoop dat Celine de rust heeft gevonden waar ze zo hard naar op zoek was. Ik wil jullie als familie ontzettend veel sterkte wensen met dit grote gemis.

    Like

  14. Lieve Celine,
    Ik heb je blog al tig keer gelezen en ik weet nog steeds niet wat te zeggen. Ik vond je een hele lieve meid en je was altijd zo begaan met anderen. Je was echt lief voor anderen en daar had ik bewondering voor. Altijd berichtjes sturen, reageren, liken. Ik denk steeds; als je online al zo tof was, hoe was je dan wel niet “in het echt?”

    Ik hoop dat je je rust gevonden hebt. Ik geloof zelf in God en ik weet nu dat je geen pijn meer hebt, je nooit meer hoeft te twijfelen aan iets, je nooit meer iets moeilijks hoeft te beslissen, nooit meer hoeft te huilen, nooit meer hopeloos of wanhopig hoeft te voelen, of depressief. Ik denk aan je ❤ tot ziens! Liefs Stephanie

    Like

  15. Lieve Celine, lieve familie van Celine.
    Wat had ik het jou en jullie anders gegund…
    De afgelopen dagen brak mijn hart toen ik dit nieuws vernam. We hadden Twittercontact gehad, DM’s gestuurd. Ik heb je altijd bijzonder gevonden.

    En nu, wat is het onwerkelijk en alomtegenwoordig verdrietig dat je hier niet meer bent en dat het nooit meer anders zal zijn.

    Maar wat is het ook mooi dat jij er was, al die tijd, die twintig jaren die te kort waren maar voor jou ook al zo lang voelden. Wat zul je voor altijd door heel veel mensen in hun hart worden meegedragen.

    Sterkte, voor jullie allemaal. Liefde, licht en troost.

    Like

  16. Wens jullie heel veel sterkte toe met het verlies van jullie dochter en zus.

    Ik weet hoe het leven helaas gaat als je niet gelukkig bent.. Vecht ook al vele jaren hiertegen..
    Ik hoop dat ze haar rust nu heeft gevonden..

    Like

  17. Bij toeval las ik op twitter wat er gebeurd is. Ik kende Celine niet persoonlijk maar haar verhaal heeft me erg aangegrepen en bij het lezen van dit bericht voelde ik zoveel tranen opkomen, ik herken veel in haar verhalen. Ik wens jullie heel erg veel sterkte met het verlies van jullie dochter/zus…

    Like

Laat een reactie achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s