Persoonlijk

De laatste wens van onze lieve dochter en grote zus: Rachel Celine Wezenberg

28-11-2017

Vandaag is het dan zover. Dé dag. Het begin van het einde. Na 5 jaar vechten hakte ik vandaag de knoop door en stelde ik de vraag van het leven aan de huisarts. Of eigenlijk: de vraag om het leven te laten stoppen. De huisarts pakte het gelukkig goed op. Daarna moest ik nog met mijn ouders in contact. Hoe moeilijk ook, het was een goed gesprek waarin we eindelijk open naar elkaar zijn geweest. Het begin is er. Nu de rest nog. Het wordt een lang traject, maar hopelijk met een ‘goede’ afloop. Ik ben er aantoe. Het geeft rust. Het is goed zo.

 

29-11-2017

The day after. Het hoge woord is eruit, een last viel van mijn schouders en ik had verwacht wel íets beter te kunnen slapen. Ik sliep onwijs slecht. Dat was wel even een tegenvaller. Wel heb ik vannacht alle tijd gehad om na te kunnen denken. Over mijn beslissing, over mijn verdere aanpak en over hoe, of en met wie ik mijn beslissing ga/wil delen. Eenmaal op stage besloot ik om het sowieso al met mijn stagebegeleider te delen. Ik wil de beslissing delen met mensen die ik dagelijks zie en die dicht bij mij staan. Het was een lastig, maar goed gesprek. Van de mensen om me heen die het weten krijg ik te horen dat ze het een moedig besluit vinden. Ik vind het niet meer dan logisch. Lijden is voor niemand weggelegd en ik heb (mijns inziens) al lang genoeg geleden.

 

Vandaag had ik voor het eerst in 1,5 jaar weer een gesprek met de POH-GGZ. Dit omdat ik gisteren geen gehoor kreeg bij de GGZ en daar wel behoefte aan had. Uiteindelijk kon ik dus bij de POH terecht en sprak ik ook de huisarts nog even. We hadden het over het feit dat de psychiater nog behandelingsmogelijkheden ziet. Ofja: waarschijnlijk. Ze denkt dat het wel beter kan worden. Maar, zei de huisarts: als het niet beter werd, dan stond hij aan mijn kant. Wat was dat ontzettend fijn om te horen. Ik voel me begrepen, gehoord en erkend in mijn vraag. Wat is dat lang geleden.

 

30-11-2017

Vandaag was een gekke dag. Ik was vrij van stage en had dus al weekend. Ik begon de dag met het drinken van veel koffie en thee en later op de dag ging ik met mama naar Dronten. Daar had ik voor het eerst een moment. Bij alles begon ik te denken: ‘Wanneer zou het de laatste keer zijn dat ik hier loop?’ ‘Wil ik dit wel kopen?’ ‘Moet ik nog wel in mezelf investeren nu ik weet dat ik straks weg ben?’. Ik wilde zelfs de kerstcadeaus terugsturen. Wat heb je nou aan een deel van de uitzet als je nooit het huis uit gaat? Maar goed. Ik hield het. Vanavond nog een goed, maar moeilijk gesprek gehad met papa en mama om het gesprek van morgen met de psychiater voor te bereiden. Concrete plannen gemaakt. Max. 1 jaar van nu. Langer gaat het niet duren. Geeft hoop. Snap het kaartje op mijn muur nu pas. ‘Loslaten is een houvast’. En zo is het.

 

1-12-2017

Vandaag was het gesprek met de psychiater. Een onwijs moeilijk gesprek dat helemaal verkeerd uitpakte naar mijn mening. Alvorens het gesprek had ik een gesprek met mijn spv’er. Bij hem had ik het idee begrepen te worden. Bij de psychiater had ik het idee dat ze totaal niet luisterde. Ze begreep tevens niet dat mijn ouders achter deze beslissing konden staan. Zij zou alles uit de kast halen voor haar kinderen. Alsof mijn ouders dat niet deden… Om een lang verhaal kort te maken: ze wilde me niet steunen. Ze zag nog behandelingsmogelijkheden, maar kon niet concreet zeggen hoe lang het duurt of wat de behandeling inhoudt. Het zou waarschijnlijk iets worden van gesprekken, misschien groepstherapie of… Al met al niet veel duidelijkheid. Zelf heb ik het besluit genomen dit weekend alles te willen uitzoeken voor mijn uitvaart. De proefdruk van de kaart is besteld en komt als het goed is morgen binnen. Voor de rest wil ik alles helder hebben voor het gesprek met de huisarts maandag. Als hij toch ineens niet meer achter me staat moet ik een ‘plan b’ uitvoeren. Daar wil ik dan wel alles voor geregeld hebben. Lastig. Vooral zwaar? Dat je blijkbaar niet gesteund wordt als je waardig wil sterven. Als je er niet meer voor kunt gaan. Dat je het zelf maar moet uitvoeren. Mensonterend vind ik het. Maar goed, wat doe je eraan?

 

2-12-2017

Vandaag was het de dag dat dat we gingen gourmetten. Alvast voor Sinterklaas. Toen ik ‘s ochtends wakker werd zag ik dat het ‘s nachts gevroren had. Nachtvorst. De eerste keer dit jaar. Wat zag de tuin er prachtig uit en wat heb ik daarvan genoten. Hoewel ik eigenlijk nog heel veel te regelen had voor de uitvaart besloot ik toch om nog even mee naar Dronten te gaan met papa en mama. Dat deed me goed. Eenmaal thuis maakte ik een pakketje klaar en deed ik dat pakketje nog op de post. Daarna stortte ik helemaal in. Mentaal. Ik was zó moe dat ik ‘s middags twee uur sliep. Dat is lang geleden. Toen we gingen gourmetten was het nog moeilijker. In mijn hoofd ben ik zo bezig met dingen regelen voor maandag (als het misschien de laatste dag is) dat ik gewoon niet kan genieten van alle mooie dingen die op dit moment nog gebeuren.

 

De proefdruk van de kaart is trouwens niet binnengekomen. Die komt waarschijnlijk op z’n vroegst dinsdag. Dat is lastig, want stel dat ik maandag toch het besluit neem dat het per direct niet meer verder hoeft, dan heb ik de kaart zelf niet gezien. Ik houd me vast aan het idee dat mijn ouders de knoop zelf kunnen doorhakken. De kaart is klaar. Hij hoeft alleen nog maar te worden aangepast naar de goede datum en het goede adres. (Oh, en de achternaam!!)

 

Waar ik op dit moment het meest verdrietig om ben? Dat het waarschijnlijk tóch, ondanks het feit dat mijn laatste wens anders is, suïcide zal worden. Daar kan ik me eigenlijk nog niet bij neerleggen. Maar zo verder… nee. Ik kan niet meer. Ik ben op.

 

3-12-2017

Vandaag stond voor mij in het teken van afscheid nemen. Van de afscheidsbrief schrijven, de laatste wil vastleggen en definitief de muziek uitkiezen. Het was ontzettend zwaar en de gedachte dat ik er na morgen niet meer ben is nog zwaarder. Morgenochtend heb ik eerst nog het gesprek met de huisarts en als dat niet goed uitpakt… dan is het tijd om de regie terug te nemen. Of ik er tegenop zie? Onwijs. Maar to be honest: ik zie ook tegen een langer traject op. Dus misschien is dit toch de beste optie. Het is goed zo.

 

4-12-2017

Gesprek met huisarts gehad. Nu wachten op de bus. Twijfel zo of ik niet onderweg moet uitstappen om de regie zelf terug te nemen. Dit wordt een gebed zonder end.

Op het station. In de kou. Wachten op de trein. Het is goed zo.

 

Please, vergeef het me.

Rachel Celine.

 

Noot van de ouders van Rachel Celine:

Zoals jullie weten is Celine niet meer onder ons. Afgelopen maandag, 4 december 2017 is zij overgestapt naar “plan B” zoals zij het noemde. In haar afscheidsbrief heeft zij aangegeven waarom zij deze keuze heeft gemaakt. Wij, als ouders en zusje van Celine hebben hier enorm veel verdriet over maar begrijpen waarom ze dit heeft gedaan. Eigenlijk heeft ze dit ook open en eerlijk tegen ons verteld dat als het reguliere plan niet zou werken zij hierdoor gedwongen werd.

Verlicht dat de pijn en het verdriet wat wij hebben? Nee absoluut niet maar het geeft ons wel handvatten om dit op een juiste manier te verwerken. Bij het ophalen van Celine vanuit het ziekenhuis in Zwolle hebben wij als ouders Celine de laatste eer bewezen om haar over te hevelen naar de kist en haar daar ten ruste gelegd in de kleren die zij had gekocht voor kerst en met een aantal spullen die voor haar dierbaar waren. Hierbij was, wat ons bij bleef de stad Maastricht.

Op maandag  11 december zullen wij in besloten kring afscheid nemen van Celine.

 

Lieve Celine,

Je zult voor altijd bij ons zijn en zullen nooit vergeten hoeveel vreugde en plezier jij ons gaf in jouw leven. Wij wisten dat de pijn die hij voelde ondragelijk was en respecteren het besluit om hier op jouw manier vanaf te komen. Het doet ons heel veel verdriet dat het op deze manier moest en niet op de manier zoals jij had gehoopt. We begrijpen je beslissing. Wij hopen dat je de rust die je zocht nu hebt gevonden.

Lieve Celine,

Rust zacht !!!!!!!!!!

 

Papa, mama en je zusje

Persoonlijk

Mijn dag in foto’s: 15 november 2017

Vandaag had ik mijn eerste geplande dagje vrij en toen ik vanochtend opstond besloot ik om vandaag te ploggen en jullie mee te nemen op deze o zo spannende dag (not). Al met al deed ik toch nog wat dingetjes en heb ik me niet de hele dag verveeld, dus eind goed al goed. Kijk je mee?  Doorgaan met het lezen van “Mijn dag in foto’s: 15 november 2017”

Recepten

Mijn favoriete drankje deze zomer!

Toen ik laatst een weekendje in Den Haag was probeerde ik voor het eerst een Mojito met passievrucht en ik was direct verkocht aan dit drankje. Het is een lekker verfrissend drankje dat heerlijk is op een warme zomerdag. Ik ging op zoek naar recepten om thuis ook te kunnen genieten van een lekkere Mojito!
Doorgaan met het lezen van “Mijn favoriete drankje deze zomer!”